-Ahmet, yeter artık yazma, dinlen, lütfen. | -Ulaşamazsan bayıldığımı anla.

Hayatımın bir döneminde, başıma yağan musibetlere olumsuz anlamda direnerek ve onları anlamayı yorucu bularak, olduğum kişiyi korumaya çalışıyor, daha fazla bilgi sahibi olmaya devam ediyor ve sürekli musibetleri suçluyordum.

Musibetleri acele etmeden, doğru anlamaya çalışmak ve acıya karşı şikayetsizce bedel ödemek ve beynin tüm organizmalarının çalkantıyla bir üst sürüme geçmesine izin vermek, üste dönüşümdür.

Musibetlerin akışına kapılmak, yüzeysel yaklaşmak ve kızıp bana ne ya tavrında görmezden gelmekse, beynin organizmaları eski sürümde kalacağı gibi kişiyi negatif ve alta dönüştürür. Beynin belirli kısımları korkuyla kapanıp rasyonalize eder onları, örneğin saçma bir davranış edinmiş olursunuz ve bunu dönüştüğünüzü sanarak rasyonalize edersiniz, sağlıklı olanı hatırlar onu eski ve olgunlaşmamış kişilere has sanırsınız, beyin korkuyla önemli bir yeri kapattığı için yük azalır ve ciddi derecede gelen aptallaşmayı hafifleme ve bilgeleşme sanırsınız. Oysa ortada hastalanmış bir varoluş vardır.

Üste dönüşmek, sanki elinizden şefkatle tutup sakin kal diyen evrenle bir bütün hissiyatının içe sinen ve her yerde sizi bütünlüğünüzle var etmeyi vadeden içsel huzura yönelmiş yoğun ve katlanılması zor bir acıdır. Uzundur, yakıcıdır, eski benliği sağlıklı imha edip küle dönüştürdükten sonra kıpkırmızı bir gül fidesiyle açar. Buna da olgunlaşma denir.

Eğer dışarıdan kendinizi görebilen biriyseniz; dönüşmemekte direttiğiniz şu anki benliğinizin dönüşmemiş halinin dönüşmesi muhtemel benliğine göre sandığınız gibi değerli veya o anlamda korumaya değer olmadığını tebessümle fark edebilirsiniz. Tarlanın üzerinde öylece duran kabağa yağmur yağmasın diye hümkürerek üzerine eğilmekten farksızdır bu.

Önünde sonunda hayatın değişken akışı gereği bir şeylere dönüşmek zorundasınız, en azından özünüzün sürümündeki dönüşüme güvenin ki siz kalabilesiniz.

–

Ahmet Ünal 10 Ekim C. Tesi 11:26 | Bay bay.